--> بِالَّذِينَ لَمْ يَلْحَقُوا بِهِم مِن خَلْفِهِمْ ألَّا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ * يَسْتَبْشِرُونَ بِنِعْمَةٍ مِنَ اللَّهِ وَفَضْلٍ وَأنَّ اللَّهَ لَايُضِيعُ أجْرَ المُؤْمِنِينَ » . از ابن عباس وابن مسعود وجابر رضى اللَّه عنهم منقول است كه حضرت رسول صلى الله عليه وآله به أصحاب خويش فرمود : « چون برادران شما روز جنگ أحد شهيد شدند ، خداى تعالى روح‌ايشان را در أجواف مرغان سبزبال جا داد كه در هواي بهشت طوف كنند وبر شاخ‌هاى طوبى آشيانه سازند واز جويبار فردوس آب نوشند ومطعومات بهشت خورند وبه هنگام استراحت مقيل ايشان قناديل زرّين است كه در سايهء عرش آويخته وايشان مىگويند : « خداوندا ! ياران وبرادران ما را كه خبر دهد از اين دولت كه بيافته‌ايم تا رغبت ايشان به جهاد واجتهاد در آن افزون شود . » خداى تعالى براي تعريف حال ايشان اين آيت وافى دلالت فرو فرستاد . ومؤيّد اين روايت است خبر مأثور ومتواتر از رسول خداى صلى الله عليه وآله كه دربارهء جعفر بن أبي طالب گاهى كه در غزوهء موته شهيد شد ، فرمود : « رأيته له جناحان يطير بهما مع الملائكة في الجنّة » ؛ ومعنى ظاهر آيهء شريفه آن است كه : « مپندار اى محمّد يا اى آن‌كه قابل خطاب هستى مپندار » ونافع وابن كثير وأبو عمرو وكسايى ( يحسبنّ ) به غيبت خوانده‌اند . » يعنى : « بايد كه پندار نكنند آنان را كه در راه خدا مقتول شده‌اند ، مردگان هستند » ؛ يعنى : « ايشان را مانند ساير مردگان كه بدون عزّ شهادت فوت شده باشند ، ندانند ؛ بلكه ايشان زندگان باشند نزد پروردگار خود ودر پيشگاه أو تقرب دارند وبه دستور زندگان روزى داده شوند از ميوه‌هاى بهشت ومطعومات ومشروبات جنّت در آن حال كه شادمان باشند به آن چيزى كه عطا كرده است خداى به ايشان از فضل خود كه رضا وخشنودى أو سبحانه است كه بر تمامت عطايا تفوق دارد ويا شرف شهادت وفوز به زندگانى جاويدانى وتقرب به درگاه يزدانى وتمتع به نعيم سرمدي ونعمات ديگر . » در تفسير كبير مسطور است : چون جواهر قدسية را به أنوار الوهيّه شوقى پديدار آيد ، ذوات ايشان را به لمعات معارف رباني مستنير گردانند ؛ و « يرزقون » اشاره به آن است كه پس از آن به منبع نور ومصدر رحمت ناظر شوند و « فرحين » أشارت به آن كند كه به حسب واقع سرور وابتهاج از اين برافزون نتواند بود كه اين جماعت پيوسته منظور نظر الهى وآناً فآناً معطوف به عطوف پادشاهى وبر مسند « فيها ما تشتهيه الأنفس وتلذُّ الأعين » متلذّذ بلذّات ونعمت‌هاى نامتناهى باشند ومسرور مىشوند به آنان كه هنوز به ايشان پيوسته نشده‌اند از پس ايشان . يعنى : نيك حال وشادانند به بشارت يافتن از آن‌كه خويشاوندان وبرادران ديني آن‌ها به درجهء شهادت رسند وبه ايشان وصول يابند ودر آن كرامت باايشان شريك شوند واين‌كه هيچ ترس وبيمى از آنچه درپيش دارند ، ندارند وبر مفارقت از دوستان اين جهانى اندوهمند نشوند . شادى مىكنند اين شهدا به رحمتي كه از حضرت احديث بر ايشان فائز شده به سبب پاداش عمل ايشان وافزونى بر آن نعمت زيادة برقدر استحقاق ايشان وبه اين‌كه خداى ضايع نمىفرمايد مزد مؤمنان موحّد ومجاهد را . در أنوار التنزيل مسطور است كه اين آيهء مباركه دليل بر آن است كه انسان غير از هيكل محسوس